Nicole Pauline Hermans

Nicole heeft zich, sinds haar afstuderen in 1992 aan de Academie Beeldende Kunsten te Maastricht, toegelegd op schilderen. Haar schilderijen zijn een zoektocht langs natuurlijke en organische vormen. Door de uitbreiding van haar werk met beeldhouwen is het verrassend om te zien dat sculpturen en schilderijen met hetzelfde uitgangspunt toch een heel ander resultaat kunnen opleveren en tegelijkertijd elkaar versterken.

In haar sculpturen (albast, Pierre de Lens, serpentijn, speksteen) zoekt ze organische vormen met een bijna tastbare zachtheid — de huid van de steen is hard, maar visueel en gevoelsmatig kwetsbaar en bijna menselijk zacht. De vormen bewegen zich tussen herkenning en vervreemding. Door abstractie en vervorming ontstaat er ruimte voor interpretatie, emotie en een nieuwe eigen werkelijkheid.

Haar schilderijen (olieverf, mixed media en acryl) vertrekken ook vanuit een organisch oogpunt. Ze zijn geïnspireerd op natuurlijke, lichamelijke details. Al in het prille schilderproces laat ze de zichtbare realiteit echter bewust los. Wat overblijft is een zoektocht naar kleur, ritme, aaibaarheid en gevoel. Haar werk ontwikkelt zich intuïtief: lagen ontstaan, verdwijnen en transformeren totdat alleen de essentie resteert. Het zijn geen exacte weergaven van landschappen, maar een creatie naar een eigen werkelijkheid, die wel nog herkenbaar aanvoelt.

De kijker wordt uitgenodigd om niet alleen te kijken, maar ook te voelen en te interpreteren. Zowel bij haar sculpturen als in haar schilderijen draait het om een aaibaar spanningsveld tussen vorm en vrijheid, tussen controle en loslaten en de onderlinge versterking hierin.